Κείμενο: Σκέψεις με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ





Το θέμα δεν είναι μόνο η ΕΡΤ.
Είναι και η ΕΡΤ.
Είναι και ο τρόπος. 
Μπορεί κάποιος να κλείνει ένα δημόσιο αγαθό με μια υπογραφή του εαυτού του, 
χωρίς να περάσει από τη Βουλή;
Έστω κι αυτή τη Βουλή..
Οι μάσκες έπεσαν. Πιο κυνικά πράγματα εγώ δεν έχω ξαναδεί.
Και πιο άγρια. 
Δε μπορεί να διαφωνήσει κανείς για τις παθογένειες της ΕΡΤ (και δεν έχει διαφωνήσει), 
αλλά αυτή την ώρα αυτό είναι το σημαντικό? Όχι ότι ζούμε μια εκτροπή? 
Παθογένειες έχει και η ΕΥΔΑΠ, και τα σχολεία και τα νοσοκομεία, να τα κλείσουμε κι αυτά?
Άντε να τα κλείσουμε. 
Και ποιός θα αναλάβει να τα ξαναχτίσει? Αυτός που τα κατέστρεψε?
Πιστεύει δηλαδή κανείς ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα τα κάνει όλα αξιοκρατικά και 
σύμφωνα με το νόμο όταν μέσα σε ένα διάγγελμα 5 λεπτών έχει ισοπεδώσει όχι μόνο νόμους και Βουλή αλλά και ανθρώπινες ζωές? 
Για να μην πούμε για όλα τα υπόλοιπα που ζούμε.. να μην πούμε ότι ο ίδιος 15 μέρες 
πριν σε πρωινή εκπομπή (και μάλιστα της ΕΡΤ) κατήγγειλε όσους αναπαράγουν σενάρια περί κλεισίματός της, που σκοπό έχουν να υπονομεύσουν ένα δημόσιο αγαθό το οποίο είναι περιουσία του Ελληνικού λαού, όπως είπε.
Πολιτικοί άνδρες.
Και αν όταν πονάει το κεφάλι σου εσύ το κόβεις, έχει κι αυτό μια λογική. 
Όχι όμως βελτίωσης αλλά θανάτου. 
Εντάξει, συνηθίσαμε τον θάνατο και την απελπισία δίπλα μας κι εμείς να πίνουμε καφέ.
Πόσο όμως?
Τόσο πολύ?
Και για πόσο?
Υπάρχει κάποιος που δεν νιώθει ότι βάλλεται σ' αυτή τη χώρα?
Αλληλεγγύη σε όλους μας από όλους μας.
Πότε δηλαδή θα έρθει αυτή η ώρα να ενωθούμε μπροστά σ' αυτή τη βία που μπαίνει στη ζωή μας και βγαίνει μαύρο σε πρόσωπα, καρδιές και οθόνες?
Εγώ λέω τώρα.

Ηλίας Ζούτσος 12/6/2013

News